"Ben"cilik ve Mutluluk

Yaklaşık 2,5 aydır köşeme yazı yazamıyorum. Bugün yazmak geldi içimden birşeyler...

 

İnsan Allah"ın yarattığı en yüce varlık, yaradılışından olsa gerek her kraktere bürünen gülen, ağlayan, düşünen insan, Tarihin içinden günümüze kadar ayakta kalma mücadelesi veriyor. Bu mücadele sonunda nice savaşlar yaşanmıştır.
Günümüz dünyasına gelmek istiyorum. Teknoloji ve bilimdeki gelişmelerinde etkisi ve bunun topluma yansıması sonucunda İnsanın biraz daha bencilleştiğini kabul etmemek mümkün değil ! Tabiki bu bencillik  topsuz, tüfeksizde olsa "Ben" ciliği ortaya çıkarıyor. Bunun en güzel yansımasını belkide Trafikte görürsünüz  trafik kazalarını duyarsınız Genelde sürücü hataları yada trafik kurallarına uymama gibi nedenlere bağlanır bu kazalar ama benim düşünce trafik kurallarına uymamanın yanında Bir insanın neden bu kuralların çiğnendiği sorusuna yanıt aranmalıdır. Bir insan neden? hiç  acelesi yokken kırmızı ışıkta bile bile bütün araçları sollayıp en öne geçme çabası içine girer hiç düşündünüz mü ? Galiba işte bu "ben" cilik kavramından ileri geliyor.

Çocukluğumuzdan itibaren farklı olma diğerlerinden üstün olma çabasıyla hiç farkında olmadan ömrümüzü bitiriyoruz.  Bu farklı olma çabası tabikide meşrudur. Farklı insanlar olmasaydı. Bir Mustafa Kemal Atatürk çıkarmıydı bu ülkede  işte bu noktada "ben"cilikle başarı çabasının ayrı şeyler olduğunun iyi  anlaşılması gerekir. Bir insan diğer insanlardan daha çok çalışıp farklı yerlere gelebiliyorsa ve bunu meşru olarak yapabiliyorsa işte o insan başarılıdır. Fakat bir insan trafikte kimsenin canını düşünmeden en öne geçmeyi bir marifet ve başarı sayıyorsa bu tamamen "ben"ciliktir.

Bir insan için en önemli mutluluk kaynağı yine bir insandır. İnsanoğlunun bunun farkında olması gerekir. "Ben"cilik insana mutluluk verebilir. Ama başkalarınada mutluluk yerine hüzün verebilir. Şu an için dünyada çok sayıda insan gülüyor bir o kadarıda ağlıyor bazı kişiler bunun hatta eşit olduğunu söylüyorlar tabiki bunuda ölçmemiz mümkün değil.

Bir çok insan birilerini düşünüyor düşünülenler ise başka şeyler düşünüyor böylesine bir garip durum hayatımızda hergün yaşanıyor. Günümüz dünyasında artık iş, güç derken galiba bazı değerlerimizden uzaklışıp gidiyoruz. Ve bunun farkında bile değiliz ne yazıkki ? Umarım hepimiz bunun farkında olur ve "Ben"cilikten uzak mutlu insanlar olarak ömrümüzü tamamlarız.  Aşağıdaki şiiri yazan Roni MARGULIES Günümüzde aşk"ı ele almış siz bunu insani değerler anlamında geniş bir penceredende yorumlayabilirsiniz.

ÇAĞIMIZDA HER AŞK

Ayrıntılardan arındırsam hayatımı;
desem ki: ben Elsa'yı çok sevdim.
O kadar. Bir kapı aralandı kısaca:
Bir başka dünyada, başka bir çağda
mümkün olabileceğini gördük aşkın.
Usulca kapandı tekrar kapı sonra.

Uzun uzun durmasam üzerinde;
desem ki: ben Elsa'yı çok sevdim.
O kadar. Aşkın başkalarını dışladığı,
sevdanın ille de bire bir yaşandığı yerde,
biri bir başkasını ne kadar sevebilirse,
o kadar sevebildim ben de iÅŸte.

Desem ki, böylesi bir dünyada,
böyleyken insan ilişkileri
başka türlü sevemezdik zaten.
Elsa duymuyorsa artık sözlerimi,
ne anlamı olabilir ki dediklerimin!
Sonuç olarak yenildik işte.

Desem ki, yumuÅŸak bir sesle,
baştan yeniktir çağımızda her aşk.
Herkes gibi yenildik iÅŸte biz de.
İsyan etmesem, doğal karşılasam
ve aÄŸlamayabilsem.
AÄŸlamasam.

Desem ki, değişecek birgün herşey,
çıkacak aşk bireylerin tekelinden.
Ne değişir ki bizim için? Ne değişir ki?
Baştan yeniktir çağımızda her aşk
ve çağımızın çocukları, Elsa'yla ben,
yenildik iÅŸte herkes gibi.

Roni MARGULIES

6 Aralık 2009 ---- Erkan